كه جز مراد و مختار خداى تعالى را تمنا نمىكند و امّا آن كس كه بينوايى در نزدش محبوبتر از توانگرى و رنجورى محبوبتر از تندرستى است ، بالطبع در صورت توانگرى و تندرستى ناخشنود است و چنين كسى از مكرمت رضا ، محروم است ، چه عبد متكرم به كرامت رضا ، ناخشنودى و اندوه و خوف در حريمش راه ندارد . و در آثار آمده : انّ الرضا للأحزان نافية و عن الغفلة معافية . رضا همهء اندوه غم را از وجود عبد مىزدايد و از هرگونه غفلت مىرهاند . و آن كس كه ولايت اللّه تعالى نصب العينش گرديده و از آن سو احوال و امور خويش را نظاره مىكند ، عطا و بلا براى او متساوى است و مىپسندد هر چه را جانان پسندد . امّا آن كس كه از عطا به معطى مىنگرد و نعمت را مرآت منعم قرار مىدهد ، چنين عطايى ، غطا و چنين نعمتى ، نقمت و حجاب است و او همواره بينوا و ناخشنود است ، چنان كه اوّلى همواره طيّب الخاطر و غنّى باللّه تعالى است ، زيرا غنا در شناخت خواصّ يافت منعم است و در شناخت ديگران ، يافت نعم است . [ 1 ] بارى ، رضاى عبد از خداى تعالى و رضاى خداى تعالى از عبد كه براق و رفرف مؤمن در رجوع إلى اللّه تعالى و لقاى آن حضرت است چنان كه در سورهء فجر آمده و در آغاز اين بحث به آن اشاره شد ، در

--> [ 1 ] چنانچه امام راحل قدّس سرّه فرمودند : با دلى آرام و قلبى مطمئن و روحى شاد و ضميرى اميدوار به فضل خدا ، از خدمت شما خواهران و برادران مرخص ، به سوى جايگاه ابدى سفر مىكنم .